Media4Me:
Zina Tales

Het Zina Platform is een kunst- en cultuurplatform om allochtone vrouwen kunstvormen aan te reiken waarmee zij zich leren uitdrukken en daardoor contact met zichzelf en anderen kunnen maken.

Het Zina Platform is een kunst- en cultuurplatform ‘voor zachtmoedige confrontatie van het dagelijkse, soms rauwe, maar wonderschone leven’. De initiatiefnemers van het platform zijn Adelheid Roosen, Myriam Sahraoui, Nazmiye Oral en Elly Ludenhoff (namens De Balie).

Het doel van het platform is om met name allochtone vrouwen kunstvormen aan te reiken waarmee zij zichzelf kunnen uitdrukken en daardoor contact met zichzelf en anderen kunnen maken. Het platform gebruikt daarvoor vooral de methode Zina Tales.

Het basisconcept van Zina Tales is eenvoudig: een combinatie van de eeuwenoude kunst van het verhalen vertellen en de technische middelen van nu. De methode is gebaseerd op digi-tales, het vertellen van verhalen op een digitale wijze, met behulp van beeld en geluid. In het project Zina Tales vertellen deel - nemers hun persoonlijke verhaal aan de hand van foto’s en zetten ze die op een eenvoudige manier om in een ‘homevideo’.

Allochtone vrouwen in contact brengen met zichzelf en anderen.

Professionele begeleiding en online videobeelden.

Allochtone vrouwen.

De Balie, Zina platform en samenwerking met verscheidene lokale organisaties.

Doorlopend en projectmatig.

Allochtone vrouwen kunnen hun verhaal kwijt in een video gemaakt onder professionele begeleiding.

De methode is makkelijk aan te passen voor andere doelgroepen en doeleinden, zegt Sahraoui. In september 2007 werd Zina Tales bijvoorbeeld ingezet om de ideeën van allochtone vrouwen te horen over de herinrichting van het Allebeplein in Amsterdam west. Vrouwen die aan en rond het Allebeplein wonen maakten onder begeleiding van een architecten korte films over hoe zij zouden willen dat het plein moet worden.

De Zina Tales-methode is ook op middelbare scholen gebruikt. De scholieren maakten tales over de vraag wat geluk voor hen betekent. De verhalenfilms die zij maakten werden Happy Tales genoemd. Voor de jongeren was, in tegenstelling tot bij de allochtone vrouwen, het technisch aspect van het project gemakkelijk. Jongeren zijn immers veel meer dan ouderen gewend om multimediaal en digitaal te werken. De begeleiders legden daarom bij de jongeren meer de nadruk op de inhoud en de diepgang van het verhaal; iets wat meer aandacht vroeg bij hen.

Zina-tales is ook gebruikt in het moeder-dochter project van het Zina Platform. In dit project vertelden moeder en dochter, twee generaties vrouwen, opgegroeid in verschillende omgeving en cultuur, elkaar indirect, via video, hun twijfels en zorgen. De moeder die zich afvraagt of ze van geen betekenis meer is voor haar zelfstandig wonende dochter, kan op een video haar dochter zien en horen die in haar persoonlijk verhaal haar verdrietige vraag onbewust beantwoordt: “Ik mis je, dat je voor mij zorgt en mij aanraakt.”

De doelgroep bleek lastig te bereiken. Mensen moesten overgehaald worden om hun persoonlijk verhaal te vertellen.

• 1. 

  Maak het project op meerdere manieren inzetbaar wanneer mogelijk.
• 2. 

  Houdt rekening met de capaciteit. Beperk het aantal deelnemers bij een arbeidsintensief project.